ჯეკი ბრაუნი ის ფილმია, რომელმაც ტარანტინოს ნაჩვენებია, რომ ის მხოლოდ 폭력და სიტყვების თამაშით არ შემოიფარგლება. აქ არის სიმწიფე, აქ არის ჭეშმარიტი ემოციური სიღრმე. ეს კვლავ პულპ-ფიქშნია, კვლავ ჟანრის ფილმი, მაგრამ ის ჭკუას ენდობა, არა სპექტაკლს.
ჯეკი, ფრენის ატენდანტი, რომელიც ფულს გადაზიდავს, დაჭერილია ფედერალებმა. ახლა ის ორივე მხარეს უნდა თამაშოს — ATF-ს და კრიმინალურ ბოსს. მისი გამოსავალი ბრილიანტულია: ყველა ერთმანეთის წინააღმდეგ დააყენოს, ხოლო თავი ჩრდილში დარჩეს.
პამ გრიერის თამაში უბრალოდ შესანიშნავია. ის არ ბრწყინვებს, არ აჩვენებს — ის უბრალოდ ცხოვრობს როლში. ჯეკი იტყუება ყველას, და გრიერი ყოველი ტყუილი ისეთი დამაჯერებელი გამოაქვს, რომ ვერ გავიგებთ სად მთავრდება აქტორი და სად იწყება ადამიანი. ჩვენ მხოლოდ ფრაგმენტებიდან ვცდილობთ გავიგოთ, რა ფიქრობს ჯეკი ნამდვილად.
რობერტ ფორსტერი, როგორც მაქს, მისი სრულყოფილი პარტნიორი. ორი ადამიანი, რომელიც ცხოვრების მეორე ნახევარში არის, რომელიც ერთმანეთში რაღაც ნაზი პოულობს. მათი ურთიერთობა არ არის მხოლოდ ქვესიუჟეტი — ეს ფილმის გული, ის რაც ყველა ინტრიგას აზრს აძლევს.
სამუელ ლ. ჯექსონი, რა თქმა უნდა, შესანიშნავია. ორდელი — ხელმოკიდე, მომხსენებელი, მაგრამ ერთი ხელი ყოველთვის ტრიგერზე.
ეს ტარანტინოს ყველაზე ლამაზი ფილმია, ის, რომელიც ხელახლა უყურებთ, "The Sting"-ის მსგავსად.
ჯეკი, ფრენის ატენდანტი, რომელიც ფულს გადაზიდავს, დაჭერილია ფედერალებმა. ახლა ის ორივე მხარეს უნდა თამაშოს — ATF-ს და კრიმინალურ ბოსს. მისი გამოსავალი ბრილიანტულია: ყველა ერთმანეთის წინააღმდეგ დააყენოს, ხოლო თავი ჩრდილში დარჩეს.
პამ გრიერის თამაში უბრალოდ შესანიშნავია. ის არ ბრწყინვებს, არ აჩვენებს — ის უბრალოდ ცხოვრობს როლში. ჯეკი იტყუება ყველას, და გრიერი ყოველი ტყუილი ისეთი დამაჯერებელი გამოაქვს, რომ ვერ გავიგებთ სად მთავრდება აქტორი და სად იწყება ადამიანი. ჩვენ მხოლოდ ფრაგმენტებიდან ვცდილობთ გავიგოთ, რა ფიქრობს ჯეკი ნამდვილად.
რობერტ ფორსტერი, როგორც მაქს, მისი სრულყოფილი პარტნიორი. ორი ადამიანი, რომელიც ცხოვრების მეორე ნახევარში არის, რომელიც ერთმანეთში რაღაც ნაზი პოულობს. მათი ურთიერთობა არ არის მხოლოდ ქვესიუჟეტი — ეს ფილმის გული, ის რაც ყველა ინტრიგას აზრს აძლევს.
სამუელ ლ. ჯექსონი, რა თქმა უნდა, შესანიშნავია. ორდელი — ხელმოკიდე, მომხსენებელი, მაგრამ ერთი ხელი ყოველთვის ტრიგერზე.
ეს ტარანტინოს ყველაზე ლამაზი ფილმია, ის, რომელიც ხელახლა უყურებთ, "The Sting"-ის მსგავსად.
კომენტარები 0