"ჩემი რვაფეხა მასწავლებელი" ის ფილმი, რომელმაც მე სრულიად გამიტაცა. მარტივი ისტორია — სამხრეთ აფრიკელი კინემატოგრაფი კრეიგ ფოსტერი ყოველდღე ჩადის ცივი წყლის კელპის ტყეში კეიპტაუნის მახლობლად, სადაც ნელ-ნელა ღრმა ბმა იქმნება მის და ერთ დიკი რვაფეხას შორის. მაგრამ ეს არ არის უბრალო ბუნების დოკუმენტალი.
ფილმი ჩემ გულს მიუტანა იმით, რომ ბუნების დაკვირვება აქ ხდება ადამიანის შიდა განკურნების საშუალება. ფოსტერი დაღლილი, დაკარგული ადამიანი იყო, მაგრამ ამ რვაფეხას მეშვეობით — მის ხელმოვლობის, მოწყობილობის, სიძლიერის დაკვირვებით — ისევ ხელმისაწვდომი ხდება ცნობისმოყვარეობა და მშვიდობა.
ფილმის ვიზუალური ენა უბრალოდ მაგიური. წყლის ქვეშ გადაღებული სცენები — ეს არის სიმფონია, სადაც ღია და მოძრაობა ქმნის რაღაც მეტაფიზიკურ სივრცეს. რვაფეხა თავისთავად გამოჩნდება როგორც პერსონაჟი, არა უბრალო ცხოველი — მისი ხელმოვლობა, ნიჩი, თამაშები — ეს ყველაფერი ისეთი ზუსტად არის გადაღებული, რომ ხდება ემოციური.
ფილმის დასასრულს, როდესაც რვაფეხის ცხოვრება მთავრდება, თქვენ ფოსტერის ტკივილს იგრძნობთ. და ეს არის ფილმის ჭეშმარიტი ძალა — ის ხელმისაწვდომი ხდის ოკეანის დაცვის აუცილებლობას, არა მოწოდებით, არამედ გრძნობით.
ფილმი ჩემ გულს მიუტანა იმით, რომ ბუნების დაკვირვება აქ ხდება ადამიანის შიდა განკურნების საშუალება. ფოსტერი დაღლილი, დაკარგული ადამიანი იყო, მაგრამ ამ რვაფეხას მეშვეობით — მის ხელმოვლობის, მოწყობილობის, სიძლიერის დაკვირვებით — ისევ ხელმისაწვდომი ხდება ცნობისმოყვარეობა და მშვიდობა.
ფილმის ვიზუალური ენა უბრალოდ მაგიური. წყლის ქვეშ გადაღებული სცენები — ეს არის სიმფონია, სადაც ღია და მოძრაობა ქმნის რაღაც მეტაფიზიკურ სივრცეს. რვაფეხა თავისთავად გამოჩნდება როგორც პერსონაჟი, არა უბრალო ცხოველი — მისი ხელმოვლობა, ნიჩი, თამაშები — ეს ყველაფერი ისეთი ზუსტად არის გადაღებული, რომ ხდება ემოციური.
ფილმის დასასრულს, როდესაც რვაფეხის ცხოვრება მთავრდება, თქვენ ფოსტერის ტკივილს იგრძნობთ. და ეს არის ფილმის ჭეშმარიტი ძალა — ის ხელმისაწვდომი ხდის ოკეანის დაცვის აუცილებლობას, არა მოწოდებით, არამედ გრძნობით.
კომენტარები 0