"ლოლიტა" ადრიან ლაინის ხელმეორეობით ნაბოკოვის კლასიკული რომანის დაუმიწოვებელი ადაპტაცია. ორი საათზე მეტი ხანგრძლივობის მიუხედავად, ფილმი არ იკლებს ტემპს — პირველი აქტი მოულოდნელად სწრაფი და მეორე აქტში გადასვლა ისე გლუვია, რომ მთელი დროს დაკავშირებული რჩები. არ გრძნობ ზედმეტ სცენებს, ყველაფერი აუცილებელი ჩანს.
სცენარი ბრწყინვალედ დაწერილია და ნაბოკოვის ტექსტის სულს ინარჩუნებს. ჰუმბერტის ხასიათის სირთულე და მისი ურთიერთობის მუქი დინამიკა ღრმად არის გამოხატული. ჯერემი აირონსის ხმა ნარატორის როლში ფილმს სიღრმე სძენს — ჩვენ ჩავდივართ მის გადამახინჯებულ აზრებში, მაგრამ ერთდროულად გვახსენებს, რა სიმართე დგას მის გამართულებების უკან.
კინემატოგრაფია აღმოსავლეთი — ჰუმბერტის მონოლოგის ტალღებთან ერთად მოძრაობს. კამერა ლოლიტას ფეხებზე, ფეხსაცმელზე, მის მოძრაობაზე ფოკუსირებს, ზუსტად ისე, როგორც ნაბოკოვის ტექსტში. ეს ვიზუალური არჩევანი ჰუმბერტის ობსესიის ფენომენალურ გამოხატვა — ყველაფერი მის დამახინჯებულ თვალში ხდება. მუსიკა კი ემოციური ღრმა სიმბოლოა, ინფატუაციიდან ეჭვამდე და დანაშაულამდე.
ლაინის რეჟისურა განზრახ უხერხულობას ქმნის. სცენების, კიბეების, ობიექტების გაჩერება არ არის შემთხვევითი — ეს ჩვენ ჰუმბერტის სამყაროს უცხოობაში ჩაგვაძირებს. ეს ძალმძიმე, მაგრამ ამავე დროს პრობლემური — ფილმი ხანდახან ისე ღრმად ჩაიძირება მის პერსპექტივაში, რომ კრიტიკა ბუნდოვანი ხდება. ვიზუალური ენა ზოგჯერ ექსპლოატაციური ჩანს, რაც ზოგიერთ зрителя შეიძლება აშორებდეს.
საბოლოო ჯამში, "ლოლიტა" ტექნიკურად ბრწყინვალე და ამბიციური ფილმია, მაგრამ არ არის უნაკლო. ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე რთული ნაწარმოების ადაპტაცია ღირსეულად შესრულებულია, თუმცა მისი სტილი ზოგჯერ თავის მიზანს ჩრდილავს.
სცენარი ბრწყინვალედ დაწერილია და ნაბოკოვის ტექსტის სულს ინარჩუნებს. ჰუმბერტის ხასიათის სირთულე და მისი ურთიერთობის მუქი დინამიკა ღრმად არის გამოხატული. ჯერემი აირონსის ხმა ნარატორის როლში ფილმს სიღრმე სძენს — ჩვენ ჩავდივართ მის გადამახინჯებულ აზრებში, მაგრამ ერთდროულად გვახსენებს, რა სიმართე დგას მის გამართულებების უკან.
კინემატოგრაფია აღმოსავლეთი — ჰუმბერტის მონოლოგის ტალღებთან ერთად მოძრაობს. კამერა ლოლიტას ფეხებზე, ფეხსაცმელზე, მის მოძრაობაზე ფოკუსირებს, ზუსტად ისე, როგორც ნაბოკოვის ტექსტში. ეს ვიზუალური არჩევანი ჰუმბერტის ობსესიის ფენომენალურ გამოხატვა — ყველაფერი მის დამახინჯებულ თვალში ხდება. მუსიკა კი ემოციური ღრმა სიმბოლოა, ინფატუაციიდან ეჭვამდე და დანაშაულამდე.
ლაინის რეჟისურა განზრახ უხერხულობას ქმნის. სცენების, კიბეების, ობიექტების გაჩერება არ არის შემთხვევითი — ეს ჩვენ ჰუმბერტის სამყაროს უცხოობაში ჩაგვაძირებს. ეს ძალმძიმე, მაგრამ ამავე დროს პრობლემური — ფილმი ხანდახან ისე ღრმად ჩაიძირება მის პერსპექტივაში, რომ კრიტიკა ბუნდოვანი ხდება. ვიზუალური ენა ზოგჯერ ექსპლოატაციური ჩანს, რაც ზოგიერთ зрителя შეიძლება აშორებდეს.
საბოლოო ჯამში, "ლოლიტა" ტექნიკურად ბრწყინვალე და ამბიციური ფილმია, მაგრამ არ არის უნაკლო. ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე რთული ნაწარმოების ადაპტაცია ღირსეულად შესრულებულია, თუმცა მისი სტილი ზოგჯერ თავის მიზანს ჩრდილავს.
კომენტარები 0