"მარსი გვიტევს!" ის ფილმია, რომელიც აზიანებს ტვინს ისევე, როგორც რადიოაქტიური კანფეტი — ღია, აბსურდული და სრულიად დაუვიწყარი. ტიმ ბერტონმა აქ ის გააკეთა, რაც მხოლოდ მას შეუძლია: 1950-იანების დაბალი ბიუჯეტის სამეცნიერო ფანტასტიკა აიღო და ბირთვული სატირაში გადააქცია, ღია, მუქი იუმორით მოკრემილი.
ფილმის ძალა მის წინააღმდეგობრივ ტონში მდგომარეობს. ერთი მხრივ, ეს სიყვარულის სიმბოლოა ძველი ფილმების მიმართ, მეორე მხრივ კი — მკრთალი, ციკური კრიტიკა ამერიკული იმპერიალიზმის, ცელებრიტის კულტის და სამხედრო უკმარობის მიმართ. მარტიანელები კი — ის ხელოვნური შედევრია! ღია ტვინი, "აკ-აკ-აკ" ხმები, ჩვენი მოკვლის მიმართ სრული გულგულობა. ისინი ხელმისაწვდომი, ჩვენ გაუგებარი ძალაა.
კასტი? ყველა ვარსკვლავი, ყველა სერიოზულად თამაშობს ბერტონის გაბრაზებულ სამყაროში. ჯეკ ნიკოლსონი ორმაგი როლში — სიმპტომური ხელმძღვანელი. გლენ კლოუზი — აბსოლუტურად ცარიელი პირველი ლედი. სარა ჯესიკა პარკერი კი თავის ქვეშ ქვიშაში? მხოლოდ აქ.
მუქი იუმორი აქ არის მთავარი. ყვილი პერსონაჟები აფეთქდებიან უფრთხოდ, მშვიდობის მცდელობები ვერ ხერხდება, სამყარო კი აბსურდული შემთხვევის გამო იხსნება. სხეულების რაოდენობა უზომო, მაგრამ ფილმის გულწრფელი ცინიზმი ამას ძალიან სასაცილოს ხდის.
რატომ 8 და არა უფრო მეტი? ფილმი ხელმეორედ ხტება სხვადსხვა პერსონაჟებს შორის, რაც ხანდახან დაბნეულობას იწვევს. ემოციური ცენტრი არ აქვს, ამიტომ სატირა, მიუხედავად მკრთალობისა, ოდნავ დაშორებული ჩანს.
"მარსი გვიტევს!" — ეს ის ფილმია, რომელიც მხოლოდ ბერტონმა შეიძლება გაკეთება. ღია, მკრთალი, ვიზუალურად გამოგონილი და სრულიად უნიკალური. 8/10 — მისი უცნაური, უკომპრომისო ბუნებისთვის.
ფილმის ძალა მის წინააღმდეგობრივ ტონში მდგომარეობს. ერთი მხრივ, ეს სიყვარულის სიმბოლოა ძველი ფილმების მიმართ, მეორე მხრივ კი — მკრთალი, ციკური კრიტიკა ამერიკული იმპერიალიზმის, ცელებრიტის კულტის და სამხედრო უკმარობის მიმართ. მარტიანელები კი — ის ხელოვნური შედევრია! ღია ტვინი, "აკ-აკ-აკ" ხმები, ჩვენი მოკვლის მიმართ სრული გულგულობა. ისინი ხელმისაწვდომი, ჩვენ გაუგებარი ძალაა.
კასტი? ყველა ვარსკვლავი, ყველა სერიოზულად თამაშობს ბერტონის გაბრაზებულ სამყაროში. ჯეკ ნიკოლსონი ორმაგი როლში — სიმპტომური ხელმძღვანელი. გლენ კლოუზი — აბსოლუტურად ცარიელი პირველი ლედი. სარა ჯესიკა პარკერი კი თავის ქვეშ ქვიშაში? მხოლოდ აქ.
მუქი იუმორი აქ არის მთავარი. ყვილი პერსონაჟები აფეთქდებიან უფრთხოდ, მშვიდობის მცდელობები ვერ ხერხდება, სამყარო კი აბსურდული შემთხვევის გამო იხსნება. სხეულების რაოდენობა უზომო, მაგრამ ფილმის გულწრფელი ცინიზმი ამას ძალიან სასაცილოს ხდის.
რატომ 8 და არა უფრო მეტი? ფილმი ხელმეორედ ხტება სხვადსხვა პერსონაჟებს შორის, რაც ხანდახან დაბნეულობას იწვევს. ემოციური ცენტრი არ აქვს, ამიტომ სატირა, მიუხედავად მკრთალობისა, ოდნავ დაშორებული ჩანს.
"მარსი გვიტევს!" — ეს ის ფილმია, რომელიც მხოლოდ ბერტონმა შეიძლება გაკეთება. ღია, მკრთალი, ვიზუალურად გამოგონილი და სრულიად უნიკალური. 8/10 — მისი უცნაური, უკომპრომისო ბუნებისთვის.
კომენტარები 0