კაპერნაუმი ის ფილმია, რომელიც გულს ჩამოკიდებს და არ აუშვებს. ზეინი, ეს ბიჭი ლიბანის ქუჩებში, დიკენსის რომანებიდან გამოსული ფიგურა ჩანს — ჭკუით და ხერხემლით ცდილობს გადარჩეს, მას შემდეგ რაც მშობლებმა მისი ძმა გაცემეს ქორწინებაში. რაჰილთან, ეთიოპიელ беჟენთან შეხვედრა მისთვის ცოტა იღბალი მოუტანს — ის ბავშვი, იონას, ზეინი ზრდის, მაგრამ როდესაც რაჰილი აღარ ბრუნდება, ბიჭი ერთი რჩება. ასპროს დაპირება — თურქეთში წასვლა, ახალი ცხოვრება — ზეინს სახლში უბრუნებს, სადაც ტრაგედია ელის. სასამართლო დარბაზში ბიჭი მშობლებს სჯობს — მათ რატომ შეუძინეს ის საერთოდ.
ფილმი არ არის მუქი და უიმედო. ის ღია, ფერადი, ცოცხალი. ნადინე ლაბაკი არ ასწავლებს, არ ჩემთ ზემოთ ხელს აწევს — უბრალოდ ხელი მიჩვენებს. ომი, კორუფცია, სიღარიბე — ეს ყველაფერი თაობებს აკვეთა. მშობლებიც ისე დაკნინებული არიან, რომ ბავშვებს ვერ ეხმარებიან. ზეინი ნამდვილად მშვენიერად თამაშობს — ძალა, ჭკუა, დაღლება ყველაფერი მხეზე. იონასიც, მცირე ბიჭი, სრულყოფილი დამატებაა. ფილმის ბოლოს ერთი სცენა — იურისტი ოთახში შედის, ყავისფერი კონვერტი თოვლის ზე დებს, სადაც ასეთი კონვერტი ასობით, ათასობით დევს. ეს ერთი სურათი ყველაფერს ამბობს.
ფილმი არ არის მუქი და უიმედო. ის ღია, ფერადი, ცოცხალი. ნადინე ლაბაკი არ ასწავლებს, არ ჩემთ ზემოთ ხელს აწევს — უბრალოდ ხელი მიჩვენებს. ომი, კორუფცია, სიღარიბე — ეს ყველაფერი თაობებს აკვეთა. მშობლებიც ისე დაკნინებული არიან, რომ ბავშვებს ვერ ეხმარებიან. ზეინი ნამდვილად მშვენიერად თამაშობს — ძალა, ჭკუა, დაღლება ყველაფერი მხეზე. იონასიც, მცირე ბიჭი, სრულყოფილი დამატებაა. ფილმის ბოლოს ერთი სცენა — იურისტი ოთახში შედის, ყავისფერი კონვერტი თოვლის ზე დებს, სადაც ასეთი კონვერტი ასობით, ათასობით დევს. ეს ერთი სურათი ყველაფერს ამბობს.
კომენტარები 0